Strażnik Ekranów z Wyspy Zielonej Skały - Bunt i wybuchy złości

„Strażnik Ekranów z Wyspy Zielonej Skały”.

Na środku oceanu leżała Wyspa Zielonej Skały. Mieszkał tam mały dinozaur Leo.
Leo kochał dwie rzeczy:
– ekrany (bajki, gry),
– słodycze.

Kiedy rodzice mówili:
– „Koniec bajki”,
– „Dziś już nie ma słodyczy”,
– „Czas wstawać i wychodzić z jaskini” –

w Leo coś wybuchało.

Najpierw brzuch robił się gorący,
serce waliło jak bęben,
a potem ogon uderzał w ziemię: BUM! BUM! BUM!

– NIEEEEEE! – krzyczał. – JA CHCĘ TERAZ!

Rodzice byli zmęczeni, Leo też był zmęczony.
Myślał:
– Czemu ja tak mam? Czemu nie umiem przestać?

Leo próbował to zmienić.

Najpierw wymyślił:
– „Będę bardzo grzeczny i będę obiecywał wszystko, byle dostać bajkę.”

Kiedy miał wyłączyć bajkę, mówił:
– „Za 5 minut… obiecuję, że jutro będę grzeczny!”

Ale rodzice i tak wyłączali ekran.
I BUM – wybuch wrócił.

Potem wymyślił:
– „Będę brał słodycze po cichu. Jak sam sobie dam cukierka, to żadne NIE mnie nie dotknie.”

Schował słodycz w muszli, zjadł, gdy nikt nie widział.
Na chwilę było fajnie.
Ale gdy Tata zobaczył pustą miseczkę, powiedział:
– „Umawialiśmy się, że dziś bez słodyczy. Jutro też nie będzie.”

Podwójne „nie”.
I znowu: BUM! Krzyk, łzy, wstyd.

Leo był coraz bardziej smutny.

Pewnego dnia Leo wsiadł na małą łódkę i popłynął po oceanie.
Trafił na Wyspę Mądrej Żółwicy.

– Witaj, Leo – powiedziała. – Słyszałam twój ogon.
– Też kiedyś miałam burze w brzuchu.

– Spróbowałem być grzeczny. Spróbowałem oszukiwać. Nic nie działa – westchnął Leo. – Co mam zrobić?

– Nauczę cię trzech zasad – odparła Żółwica. – Takich trochę magicznych, ale prawdziwych.

Na pierwszej wyspie były zegary i klepsydry.

– Twój mózg nie lubi, gdy koniec przychodzi nagle – wyjaśniła Żółwica. – Potrzebuje OSTRZEŻENIA.

Nauczyła Leo zasady:

ZASADA 1:
„Zanim ekran się skończy, ktoś mi mówi, ile mam jeszcze czasu:
– najpierw: ile mam minut,
– potem: zostało 5 minut,
– a na końcu: to ostatnia minuta.”

Leo poćwiczył „na niby” i zobaczył, że gdy wie wcześniej, burza jest trochę mniejsza.

Na drugiej wyspie na niebie wisiały kolorowe chmury: złość, smutek, radość.

– Zanim wybuchniesz, spróbuj powiedzieć, co się z tobą dzieje – rzekła Żółwica.

Nauczyła go zdań:

– „Jestem wkurzony, bo bajka się kończy.”
– „Czuję, że zaraz wybuchnę.”
– „Potrzebuję chwili, żeby się uspokoić.”

ZASADA 2:
„Zamiast od razu krzyczeć NIEEE, najpierw mówię, co czuję.”

Wtedy rodzice mogą mu POMÓC, a nie tylko krzyczeć z powrotem.

Na trzeciej wyspie był ogromny plac zabaw.

– Twój mózg nie znosi „koniec i NIC” – powiedziała Żółwica. – Lepiej znosi „koniec tego, ale wybierz coś INNEGO”.

Pokazała mu zdania, które mogą mówić dorośli:

– „Koniec bajki. Możesz wybrać: rysujemy albo budujemy z klocków?”
– „Koniec słodyczy. Wybierasz jabłko czy banana?”
– „Koniec zabawy w wodzie. Wybierasz książkę czy puzzle?”

ZASADA 3:
„Kiedy coś się kończy, dostaję do wyboru dwie inne rzeczy.”

Leo zauważył, że wtedy czuje się mniej uwięziony i trochę łatwiej mu przyjąć „koniec”.

Leo wrócił na Wyspę Zielonej Skały.

Następnego dnia Mama powiedziała:

– Leo, masz 20 minut bajki, przypomnę ci, jak zostanie 10 i 5 minut.

Jego mózg wiedział wcześniej, że będzie koniec.
Kiedy zostało 5 minut, poczuł napięcie.
Zanim wybuchł, powiedział:

– Mamo, jestem wkurzony, że to się kończy. Czuję, że zaraz wybuchnę.

Mama przytuliła go.

– Widzę, że to trudne. Kiedy bajka się skończy, WYBIERASZ: klocki czy rysowanie?

Bajka się skończyła.
Leo był zły, w oczach miał łzy.
Ogon stuknął o ziemię… ale tylko raz. Bez wielkiego BUM.

– Wybieram… budowanie bazy z koców – wyznał cicho.

To nie był cud.
Burze nie zniknęły od razu.
ALE:

– były mniejsze,
– trwały krócej,
– zdarzały się rzadziej.

Rodzice też uczyli się razem z nim:

– uprzedzać o końcu,
– dawać wybór,
– pomagać nazywać emocje.

Po jakimś czasie na wyspie mówiono:

– „To Leo, Strażnik Ekranów.
Nie ten, który NIGDY nie wybucha,
ale ten, który zna swoje burze
i coraz częściej potrafi je zatrzymać.”

I tak naprawdę – to nie był koniec.
To był nowy początek.