Historia o odwadze małej kosmitki Lulki - Przywiązanie do matki

Na małej planecie o nazwie Lśniąca Kropeczka mieszkała sobie mała kosmitka Lulka. W domu była bardzo odważna: skakała na materac–chmurkę, budowała wysokie wieże z klocków i tańczyła wirujący taniec komet.

Ale gdy miała iść do nowego kosmo–przedszkola, robiła się cichutka, jej czułki opadały i szeptała do mamy:

– A na pewno po mnie wrócisz?

Pierwszy dzień – plan „Udaję, że mnie nie ma”

Pierwszego dnia Lulka weszła do sali i od razu przykleiła się do ściany. Postanowiła: „Będę udawać, że mnie nie ma”.

Inne kosmitki bawiły się, śmiały i budowały rakiety, a Lulka tylko stała i czekała. Brzuszek ścisnął jej się mocno.

Kiedy mama wróciła, Lulka przytuliła się do niej i szepnęła:

– Nie bawiłam się wcale. Bałam się i bardzo tęskniłam.

Mama pogłaskała ją po czułkach.

– Rozumiem. To był pierwszy dzień. Spróbujemy inaczej.

Drugi dzień – plan „Bawię się tylko po swojemu”

Drugiego dnia Lulka usiadła w rogu sali i bawiła się tylko tak jak w domu. Budowała swoje znane wieże i nie chciała dołączać do nowych zabaw.

Kiedy inne kosmitki wołały:

– Lulko, chodź z nami do sklepu z gwiazdami!

Lulka odpowiadała:

– Nie, ja się bawię po swojemu.

Znowu często pytała kosmo–panią:

– A kiedy wróci moja mama?

Gdy mama przyszła, Lulka westchnęła:

– Było trochę lepiej, ale dalej się bałam. I tylko czekałam, aż wrócisz.

Tęczowy Pasek Mocy

Wieczorem mama wyjęła małe pudełko z szuflady. W środku leżał tęczowy pasek, miękki i błyszczący wszystkimi kolorami.

– To Tęczowy Pasek Mocy Małej Kosmitki – powiedziała mama. – Dostałam go, kiedy SAMA bałam się nowych miejsc.

Lulka aż otworzyła buzię ze zdziwienia.

– Ty też się bałaś?

– Bardzo – przyznała mama. – Ten pasek przypomina trzy rzeczy:

1. Mama zawsze wraca.
2. Możesz zapytać dorosłego, kiedy po ciebie wrócę.
3. Nawet jeśli się boisz, możesz spróbować jednej, malutkiej, nowej rzeczy.

Mama zapięła pasek na brzuszku Lulki.

– Kiedy zatęsknisz, przytul pasek i pomyśl: „Mamo, tęsknię, ale próbuję dalej”.

Trzeci dzień – mała, nowa rzecz

Trzeciego dnia Lulka weszła do sali, dotykając swojego tęczowego paska. Mama nachyliła się i spytała:

– Jaką jedną, malutką, nową rzecz dziś spróbujesz?

Lulka zastanowiła się chwilę.

– Sama zapytam kosmo–panią, kiedy po mnie wrócisz – zdecydowała.

Podeszła więc nieśmiało do Mirii:

– Kosmo–pani Mirio… kiedy moja mama dziś wróci?

Miria uśmiechnęła się ciepło.

– Kiedy na zegarze zaświecą się dwie fioletowe gwiazdki i jedna pomarańczowa kropka. Chodź, pokażę ci.

Razem popatrzyły na zegar. Lulka poczuła, że w środku robi się trochę spokojniej.

Potem usiadła przy klockach. Na początku bawiła się tak jak zwykle, ale po chwili jedno małe kosmitko zapytało:

– Lulko, zbudujemy razem rakietę?

Lulka dotknęła paska.

– Dobrze – powiedziała cicho. – To będzie moja dzisiejsza nowa rzecz.

Bawili się razem, a brzuszek ściskał ją coraz mniej. Czas mijał szybciej niż wcześniej.

Nagle zobaczyła na zegarze dwie fioletowe gwiazdki i jedną pomarańczową kropkę. W tej samej chwili drzwi się otworzyły i weszła mama.

– Mamo! – Lulka podbiegła z uśmiechem. – Dziś się bawiłam i tylko trochę tęskniłam. A kiedy było mi trudno, przytulałam mój pasek.

Mama uścisnęła ją mocno.

– Widzisz? Bałaś się, A JEDNAK PRÓBOWAŁAŚ. To jest właśnie odwaga.

Zakończenie

Od tego dnia Lulka wciąż czasem się stresowała nowymi miejscami. Czasem jej brzuszek znowu się ściskał, a oczy robiły się wilgotne.

Ale teraz miała tęczowy pasek mocy i trzy swoje zasady:

• Mama zawsze wraca.
• Mogę zapytać, kiedy wróci.
• Mogę spróbować jednej malutkiej, nowej rzeczy.

I z każdym dniem było jej w nowych miejscach choć trochę łatwiej. Bo odwaga to nie brak strachu.

Odwaga to mała kosmitka, która się boi… i MIMO TO próbuje jeszcze raz.